Ontwillen

"Je wilt veranderen, máár je wilt ook een beetje hetzelfde blijven. Je wilt vooral hetzelfde blijven en slechts de oplopende emoties temperen. Je zou je gevoel willen delen, maar het overweldigt. Je gevoel vermenigvuldigt zich als je het deelt. Je wilt écht jezelf zijn én waant je comfortabel onzichtbaar. Je wilt begrepen worden maar je begrijpt jezelf niet. Je wilt de vastzittende fricties, de tegenstrijdige gedachten, de miskennende keuzes – die fysiek voelbaar verstorend zijn – ontwarren, eruit strekken, losschudden, van je af zetten, chronisch ontleden, ontheemden en onteigenen. Ritueel verbranden, stampvoetend van je afdreunen, in de schoot van de ander werpen (uit: Intens mens, https://lnkd.in/eXxEJ_E)."

Begaafde personen laten vaak een sterke wil zien. Een WIL. Als functie van een eigenzinnig intellect. Zo'n wil siert maar zeurt ook weleens. Verharding. De wil eist, zélfs dat de wil diens eigen strijd opgeeft. Met doorzettingsvermogen en zelfstandigheid is deze wil ver gekomen. Gekend door torenhoge cijfers of 'sterke' omgang met een chronische, emotionele, soms intellectuele mismatch.

Een wil kan maar zoveel. Hij kan geen warme banden smeden, geen ontspanning afdwingen, geen ontwikkeling verplichten.

Even 'ontwillen' is een vorm van ontwikkelen.

Previous
Previous

Ode aan de intensiteit die kiemt in het niet-intense

Next
Next

Zinvoller dan macht: moed